Teôlôjia ôrtôdôksa
.jpg)
Ny teôlôjia ôrtôdôksa dia fitambaran' ny fotopampianarana sy fiaianana ara-panahy ao amin' ny kristianisma ôrtôdôksa, avy amin' ny fanekem-pinoan' i Nikea sy ny kônsily fito voalohany, ary novolavolaina' ny ny teôlôjiana sy filôzôfa tamin' ny voalohany ao amin' ny "fanjakana grika" tamin' ny Andro Antenatenany tao amin' ny Empira Bizantina, toa an' i Masindahy Gregôriôsy Palamasy, sy nosoratan' ny mpanoratra sy ny pôeta toa an' i Vladimir Soloviev tamin' ny taonjato faha-19 tany Rosia. Efa tamin' ny andron' i Grisia Lehibe no nahafantarana ny teny grika tany Italia, izay nanamora ny fanaparitahana an' io teôlôjia io sy ny fahalalana hafa nataon' ny manam-pahaizana sy mpanoratra tamin' ny vanimpotoan' ny Renaissance, indrindra fa tamin' ny fotoan' ny Kônsily tao Basel-Ferrara-Florence-Roma (taona 1431, 1437, 1439 ary 1441).
Ny teôlôjia ôrtôdôksa dia mampianatra ny mônôteisma trinitariana, ny finoana ny fahatongavan' ny Teny ho nofo, na ny Zanaka Lahy tokan' Andriamanitra, ny teôlôjia katafatika miaraka amin' ny teôlôjia apôfatika, izay hermeneotika faritan' ny Lovam-pampianarana masina, eklesiôlôjia katôlika, teôlôjia momba ny olombelona, ary sôteriôlôjia mandravona sy mitsabo.